Bir “Cahil Âbid” ve “Fâcir Âlim” Örneği: Cübbeli Ahmed

Geçen gün bir vesile ile, Cübbeli Ahmed’in dergisi olarak bilinen “Kasr-ı ARİFAN” adlı derginin 22 sayısı geçti elime Mahmud Ustaosmanoğlu’nun; “Mevlana Halid’i ziyaret etmemiz gerek” sözü üzere tahakkuk eden Şam ziyaretine özel bir sayı imiş Dergide anlatılanlar o kadar akıcıydı(!) ki, bir solukta büyük bir bölümünü okudum.

Okuduğum bölümlerden de hayrete şayan noktaları, maddeler halinde sizlerle paylaşmak istiyorum.

 

1) Hadis ilmine olan ilgimden dolayı, dikkatimi ilk çeken, yaklaşık 60 sayfalık dergiye, onlarca mevzû/uydurma hadis koyma başarısını göstermiş olmalarıydı.

 Zikredilen hadislerin birçoğunda kaynak yok.

 Kaynak olanlarda ise, Kütüb-i Tis’a dediğimiz 9 muteber hadis kitabı değil, başta Abdulkadir Geylanî’ye(rha) nisbet edilen el-Gunye isimli eser olmak üzere, hadis için kaynak değeri taşımayacak eserler seçilmiş.

 Ben sizlerle, sadece el-Gunye adlı eser hakkında bilgi paylaşmakla yetineceğim.

 Böylece; hem diğer kaynak olarak seçilen eserlerin nasıl olabileceğini tahmin edebilecek, hem de el-Gunye adlı eserdeki rivayetlerin ne derece sahih ve muteber olduğunu müşahade edeceksiniz Yardım ve başarı Allah’tandır(cc)

Şeyh Geylanî’nin(rha), el-Gunye’de, kendilerinden rivayette bulunduğu isimler şunlardır:

11- Ebu’l Berakat Hibetullah b Mübarek el-Bağdadî el-Hanbelî es-Sekatî: Kendisi bir muhaddis olmasına rağmen, güvenilir bulunmamıştır.  Birçok alim; onun isnadlar uydurduğunu, yalanının ortaya çıktığını, görmediği kimselerden işitmiş gibi rivayetlerde bulunduğunu belirtmişlerdir.  Hafız İbn Hacer el-Askalânî(rha), bu zatın, Receb ayının faziletleri hakkındaki rivayetleri uydurduğunu belirtmiştir [1]   El-Gunye’de, Şeyh Hibetullah’tan naklen 39 rivayet bulunmaktadır.

12- Ebu Nasr Muhammed b Ebu Ali Huseyn el-Bennâ: Meçhul bir kimsedir Abdulkadir Geylanî’nin(rha) ilim aldığı şeyhleri arasında da ismi geçmemektedir. Bu zatın da, el-Gunye’de 62 rivayeti yer almış olup, büyük çoğunluğu münker, munkatı’ ve uydurma rivayetlerdir [2].

Bu rivayetlerin, el-Gunye’ye daha sonradan eklenmiş olmaları kuvvetle muhtemeldir .

En doğrusunu Allah(cc) bilir.

2) Dikkatten kaçması imkansız olan bir diğer nokta, Mahmud Ustaosmanoğlu’nu nitelemede kullanılan aşkın ifadelerdi.

 Bu sıfatlardan birkaçına değinecek olursak:

21- Gavs-ı Âzam: Gavs tabiri, tasavvuf literatüründe, kendisinden manevî yardım istenilen kutb’un ünvanı olarak kullanılır. Kutub da, yeryüzünde her zaman Allah’ın(cc) nazargahı olup bütün varlıkların işlerinin, elinde meydana geldiği(!!) “TEK KİŞİ”ye denir Kutub, açık ve gizli yardımcılarıyla birlikte ruhun vücutta yayılması gibi, bütün kainata sirayet edip(!), ulvî ve suflî alem üzerine hayat ruhunu saçar(!).

Bu kavramı kabul ediyor olmak dahi, insanın Tevhid’ini silip götürmeye kâfîdir.  Kabul edip, bir de iyi bir şeymiş gibi gerile gerile dillendirenlere de şunu sormadan geçemeyeceğiz:

Menzil’deki tarikata intisablı olanlar da şeyhlerini Gavs-ı Azam olarak nitelemektedirler.  Oysa Gavs-ı Azam bir tane değil miydi? Hanginizin şeyhi Gavs-ı Azam’dır söyler misiniz?  Ya hanginizin şeyhi, diğerinin şeyhini döver??  Kainatı, hiçbir yardımcıya ve ortağa muhtaç olmayacak şekilde idare eden Allah’ımız(cc), sizlere akıl ve iz’an ihsan eylesin.

22- Sâhibu’z-Zaman: Bu tabir de tasavvuf literatüründe sıkça rastlanan kavramlardandır “Zamanın sahibi” demek olan bu kavramla, Allah(cc) katında, zamanının en makbul insanı kastedilir

Zamanın ve mekanın yegane sahibi ve otoritesi Allah’tır(cc) Bir “KUL”, kendi nefsine dahi sahip çıkamazken, “Zamanın Sahibi” olarak nasıl nitelendirilebilir?   Allah(cc) katındaki en makbul insanı, kim, nasıl bilebilir?   Şeyhe kayıtsız-şartsız itaati(kulluğu), “trafo” örneğiyle açıklama gayreti sarfettiğiniz gibi, bu nitelemeyi hangi komik örnekle meşru göstermeye çalışmaktalar merak ediyorum.

“Allah, müminleri içinde bulunduğunuz şu durumda bırakacak değildir, pisi temizden ayıracaktır Ve Allah sizi gayba vakıf kılacak da değildir Fakat Allah, “peygamberlerinden” dilediğini seçip (gaybı bildirir)” (Âl-i İmran/179)

23- Kalplerin Kıblesi: Hiç yoruma ve açıklamaya dahi gerek yok zaten… Zira; mü’minin bedenen de, ruhen de, kalben de yöneldiği tek kıblesi vardır ve bu kıblesi asla şaşmaz!

“Andolsun, kendilerine kitap verilenlere her ayeti (delili) getirsen, yine onlar senin kıblene uymaz; sen de onların kıblelerine uyacak değilsin.  Onlardan bir kısmı, bir kısmının kıblesine (bile) uymaz.  Andolsun, eğer sana gelen bunca ilimden sonra onların heva (istek ve tutku)larına uyacak olursan, o zaman gerçekten zalimlerden olursun” (Bakara/145)

24- Asrın Müceddidi: Bilirsiniz müceddid, dini yenileyici, unutulan Sünnet’leri ihya edicidir Ve İmam Suyutî(rha); “Her asırda dinin müceddidi, müctehiddir” buyurur [3]

Peki sormak gerekir: Bu zatlar neyi tecdîd etmişlerdir? Hangi unutulan Sünnet’i ihyâ etmişlerdir? Bırakın ictihad etmeyi, ictihada karşı duran, ictihad kapısını kapatıp dini ve fıkhı donduran ve hayattan koparan bunlar değil midir?  Tecdîd’den maksat, takva-zühd gibi kavramları yenileyip, lüks villalarda oturmak, lüks otolara binmekse, evet… Ben de haykırıyorum: Bereketli bir asırdayız mâşâe’llah.  Zira asrın müceddidi bir değil, birçoktur!

“Onlar, kendilerine yapılan uyarıları unutunca, üzerlerine bütün nimetlerin kapılarını açıverdik” (En’am/44)

İhya ettikleri(!) tek Sünnet: Sarık, Şalvar, Cübbe… Sardıkları sarığı da Rasulullah(sas) gibi değil, kendi sünnetleri gereğince sarmaktalar.  Zira, Rasulullah(sas), bir ucunu iki omzunun arasından sarkıtırdı.  Bunun harici her sarma şekli de bid’attir [4] Şalvar da Rasulullah’ın(sas) değil, şeyhlerinin sünneti zaten. Peki geriye ne kaldı? Görüntü Müslümanlığının baş mimarları; bize ihyâ ettiğiniz tek Sünnet gösterin davanızda samimi iseniz.

Rabıta mıdır Sünnet ihyanız?

Yoksa küfr kokan Vahdet-i Vücud öğretileriniz mi?

Söyleyin; hangisi??

3) Cübbeli Ahmed’in kaleme aldığı yazı, zaten bir muhteşemdi(!)

Başlarında; bid’at ve dalalet ehli olarak nitelediği İslamoğlu’nu es geçmediği yazısından iktibaslar sunayım istiyorum.

Siz kardeşlerimden de sadece; “Rasulullah’ın(sas) ve ashabının zamanında bu anlayışın, böyle inançların yeri var mıydı?” sorusunu sorarak okumanızı rica ediyorum.  Rasulullah’ın(sas) hayatında ve öğretilerinde olmayan bid’atleri insanlara pazarlayanların, önlerine çıkanı bid’at ehli olarak nitelemeleri, pek de şaşılası bir durum olmasa gerek.

 Zira nefislerini Kur’an’a arzetmeyenler, kendilerinin ne olduğunu anlayamazlar [5]

İktibaslara geçelim:

“Risale-i Kudsiyye ve Risale-i Halidiyye gibi tarikatımızın kaynak eserleri; “Mürşide itiraz eden asla iflah olmaz(!)” derken… bu zatlar hakkında hayatları boyunca bir azil söz konusu değilken(?!) artık itirazcıların bu inkarlarına asla itibar edilmemeli ve sevgili Mürşidimizin zaman ve mekanı aşan(!!) irşadının cihanşumul oluşu(?) daha iyi değerlendirilmelidir” (s:10)

Fazlaca düşünmeye hiç gerek yok.  Önümüzde İmam Ebu Yusuf(rha) ve İmam Muhammed(rha) örnekleri var.  Bu iki İmam, hocaları İmam Azam’ın(rha) görüşlerinin üçte ikisine muhalefet etmişlerdir.  Felaha ulaşamadılar mı dersiniz bu iki büyük İmam?

Asr-ı saadetten de birçok örnek sunabiliriz Peygamberimizin(sas) vahiy kaynaklı olmayan şahsî görüşlerine itiraz eden sahabeler de mi acaba iflah olamadılar dersiniz??

Devam edelim:

“Beni en çok üzen husus… Efendi Hazretlerimiz gibi bir Müceddidin(?!) ve Gavs-ı Azam’ın müridi olduklarını iddia eden bazı gafilleri; her sorduğumuza ayet ve hadisten cevaplar vermekte olan, bütün sıkıntılarımızı gideren(!) ve her darımıza yetişen(!!) Efendi Hazretleri gibi sıhhatli(?) ve vefalı bir zatı hastaymış gibi gösterme gayreti içerisinde görmemizdir” (s:10)

“(Onlar mı hayırlı) yoksa darda kalana kendine yalvardığı zaman karşılık veren ve (başındaki) sıkıntıyı gideren, sizi yeryüzünün hakimleri kılan mı? Allah’tan başka bir ilâh mı var? Ne kadar da az öğüt alıp düşünüyorsunuz!” (Neml/62)

“…Hz Mehdî hakkında varid olan; “O benim izime uyacak, hiç yanılmayacak” hadis-i şerifinin mazharlarından biri olan(!) Üstadımız Hazretleri…” (s:12)

Hiç yanılmıyorlarsa, onlar da Peygamberler gibi İsmet sıfatı mazharı olmalılar Haşâ! Şianın “masum İmam” anlayışına ne kadar da benzer bir itikat!

İmam el-Acurrî(rha), “ilimlerinin kendilerine fayda vermediği alimlerin vasıfları”ndan birinin de; “Zannî olan meselelerde kesin hükümlü, kesin olan meselelerde hakkı arıyormuş gibi tahkikatta bulunması” olduğunu söyler [6]

(Mahmud Ustaosmanoğlu dilinden aktarıyor) “…Efendi Babam derdi ki: “Yarın ahrette azap melekleri bir adamı yakalasalar, o da: “Ben Nakşi tarikatının Halidî kolundanım” dese, onu bırakırlar(!!!)” (s:13)

“Ben bile nasıl karşılanacağımı bilmiyorum” diyen bir Peygamber’e(sas), böylesi varis(!)ler Ne garip…

“…Hiç kimse yarın ne kazanacağını bilemez…” (Lokman/34)

(Muhammed Halid Ziyâuddin Zülcenâheyn’in kabrini ziyaret esnasında, Mahmud Ustaosmanoğlu’nun, Cübbeli’den dua yapmasını istemesi üzerine…) “…Bu iki büyük müceddidin(!) ruhlar alemindeki sürekli mülakatlarına(!) izâfeten alem-i eşbahtaki ictima’larından hâsıl olan tecelliyâta tahammül edemeyen bazı erbab-ı hal, cezbeye kapılarak vecd ile cûş-u hurûşa geldiler, hatta bir kısmı min gayr-ı ihtiyâr feryad-ü figân ederek bu hali izhar ettiler” (s:15)

Katade(ra) şöyle dedi: “Çığlık atıp bayılmak, şuurların gitmesi ancak bid’at ehlinde bulunur ve şeytandandır” [7]

Enes b Malik’e(ra); Kur’an okuyup çığlık atarak bayılan bir kavim sorulunca dedi ki: “Bunu Hariciler yapar” [8]

“…bu büyük veliyi(Abdurrezzak Halebî’den bahsediyor), Efendi Hazretlerimizin elini öpmek için gayret sarfederken, Üstadımız Hazretlerini de onun elini kaldırıp öperken bir görecek olsaydınız, elbette çok büyük bir iş(!?) görmüş olurdunuz” (s:17)

Bunun neyi büyük bir iş olabilir? Dilberi görmeyen, resmine bayılır imiş. Rasulullah(sas) kaç kişiye el-etek öptürmüştü acaba? Sadece bir adet örnek gösterilebilir mi?

Süfyan es-Sevrî(rha) şöyle der: “Cahil Abidin ve facir alimin fitnesinden Allah’a(cc) sığının. Çünkü bu ikisinin fitnesi, tüm fitneye kapılanların fitnelerinin aslıdır” [9]

“Biz; Efendimiz, Şeyhimiz ve ruhumuzun Ruhu olan Mahmud Efendi Hazretlerinin emriyle, O’nun bazı faziletlerini tanıtma sadedinde sizlere birkaç kelime takdim edeceğiz Biz onu tariften aciziz(!)” (s:25)

Bizler ise, sadece Rabbimizi hamdden ve tariften aciziz. Bir “KUL”u tariften aciz olmak da ne demektir??

“Mevlanâ Halid bir sene Hacca gittiğinde Abdullah el-Mekkî el-Erzincanî’ye hitaben: “Ey Abdullah! Bu sene ben Hacca gelmedim, sırf seni ziyarete geldim” demiştir” (s:25)

O da, kalbinin kıblesine onu yerleştirmiş demek ki…

Ve daha neler neler… Vakit, elbette bu gibi saçmalıklarla uğraşılmaması gerektiği kadar kıymetlidir Bu bakımdan daha fazlasını, daha büyük bir zaman israfı olarak görüyor ve bu kadarı ile yetiniyorum.

Rabbimden, bu türlü ayak kaydırması muhtemel eserlerle beni bir daha imtihan etmemesini diliyor ve bu zaman israfımdan dolayı da affına sığınıyorum. Ve O Allah(cc) ki; bizim şer gördüklerimizde hayr halkedendir. Bu zaman israfımdan da, hayr halk eylemesini murad ediyorum

Cübbeli ve benzeri zevat, şunun-bunun “fıkhî/amelî” bozuklukları ile uğraşacaklarına, Barbie bebeklerden tahrik olmayı ve ekranlarda stand-up gösterileri sunmayı bırakıp, evvela kendi “itikadî” bozukluklarına bakmalılar. Ortalığı ifsada boğup ıslah süsü vererek, ancak tufeylileri aldatabilirler.

Bu gibi, cahil abid ve facir alimlerin fitnesinden Allah’a(cc) sığınırız…

Bu gibi zevatın izinden giden ve Allah’ı(cc) sever gibi onları sevenler için, müfessirlerin İmam’ı Taberî’nin(rha) tefsirinden şu iktibası sunmak istiyorum:

“Onlar arasında avam tabakasına mensup bazı kimseler vardır ki, Tevrat’ı bilmez ve ondaki ayetlerin manasını anlamazlar Batıl yolda oldukları halde, doğru yolda olduklarını zannederler.  Onlar, ruhanî reislerinden ve alimlerinden duydukları bazı şeyleri Allah’ın(cc) Kitab’ındanmış gibi zannettiler.  Onlar sadece büyüklerinin ve reislerinin kendilerine haber verdikleri şeylere uydular Cenab-ı Allah onları yalancılıkla nitelemiştir” [10]

Yahudilerin bu tavrı ile kendinizde bir benzerlik görüyorsanız, Yahudilerin başına gelen sizin de başınıza gelmeden, kendiniz için, kendinize gelmelisiniz.   Unutmayın! Lanetlenen; Yahudi ırkı değil, Yahudi “MANTIĞI” idi.

O’nun(cc) muvahhid kulları, O’na(cc) ne birini denk koşarlar ve ne de O’nunla(cc) beraber bir başkasına kulluk/ibadet ederler.  O’ndan(cc) başkasına tevekkül etmezler.  O’ndan(cc) başkasına “hiçbir durumda” sığınmazlar. O’na(cc), “esma-u hüsnâ”sından gayrısıyla duada bulunmazlar ve O’na(cc) aracılarla ulaşmak istemezler [11]

“Allah’ım! Amelin hayırlısına engel olan emelden Sana sığınırım” [12]

Ve’s-Selam…
BiLaL HaTTaB
Dipnotlar:

[1]- İbn Hacer, Tebyinu’l Aceb Bima Verade fî Şehr-i Receb, s:5

[2]- Bkz: Abdulkadir Geylanî ve Kendi İsnadıyla Rivayet Ettiği Hadisler, s:24,25

[3]- Bkz: İmam Celaleddin Suyutî, Takriru’l İstinâd fî Tefsiri’l İctihâd

[4]- Bkz: İmam Rabbanî, Mektubât, 186 mektup

[5]- Hasan el-Basrî(rha) şöyle demiştir: “Kim kendisinin ne olduğunu anlamak istiyorsa, nefsini Kur’an’a arzetsin” [Abdullah İbnu’l Mübarek, Kitabü’z-Zühd, 1/37]

[6]- Bkz: İmam el-Acurrî, Ahlâku’l Ulemâ, s:121

[7]- Bkz: Abdurrezzak, Tefsir, 2/172

[8]- Ebu Ubeyd, Fezailu’l Kur’an, s:112

[9]- İmam el-Acurrî, Ahlâku’l Ulemâ, s:101

[10]- İmam Taberî, Tefsir, 1/66

[11]- İmam Muhammed b İsmail es-San’anî, Tathiru’l İtikad an Edrani’l İlhad, s:57

[12]- Maruf el-Kerhî’nin(rha) duası Bkz: Beyhakî, Zühd, s:195; Ebu Nuaym, Hilye, 8/363